Nadszedł dzień, w którym czułam się na tyle silna, by włączyć komórkę i laptopa Marty. Outlook od razu zakomunikował, że odebrano prawie 500 e-maili, na wyświetlaczu komórki pojawiło się 27 smsów, które nigdy nie zostaną odczytane.

Włączyłam Operę i w ten sposób dowiedziałam się o blogu... Nigdy nawet nie przeszłoby mi przez myśl, że Marta może prowadzić bloga. Po przejrzeniu wszystkich 44 stron stwierdziłam, że wcale nie znałam swojej siostry. Nic nie wiedziałam o jej planach, problemach, radościach i smutkach. Nie wiedziałam, bo nie pytałam. Nie zawracałam sobie nimi głowy, bo czy 21 latka może coś wiedzieć o prawdziwym życiu? Teraz wiem, że może. Dopiero teraz zrozumiałam jaką dojrzałą, odpowiedzialną i ciepłą osobą była moja siostra oraz jak wiele straciłam nie doceniając tego, że po prostu jest.

Znalazłam też folder z setkami zdjęć. Każde z nich było inne, ale żadne bez uśmiechu na twarzy. Uśmiechu, który był niezwykle zaraźliwy, i który wszyscy tak uwielbiali.

Aż w końcu nadchodzi dzień, w którym wszystko się zmienia. Wychodzisz wieczorem na spacer z ukochanym psem, rzucasz mu piłkę, on ją przynosi. Nagle zauważa innego psa i biegnie do niego, nie zwracając uwagi na resztę otoczenia. Wbiega na ulicę, a ty za nim, bo widzisz nadjeżdżający samochód. Chwytasz psa i czujesz uderzenie. Leżysz na ulicy, nie wypuszczając psa z objęć. I nagle przestajesz czuć cokolwiek.

To, co się wydarzyło przed kilkoma dniami jeszcze do mnie nie dotarło. Mam wrażenie, że Marta za chwilę przyjedzie z Warszawy, by znowu powygłupiać się z moim synkiem, tańczyć z nim, robić babki z piasku i karmić go czekoladowymi batonikami...

Dziękuję wszystkim za wspierające komentarze pod informacją dodaną przez AlleChałę (o Tobie też nie wiedziałam...). Czytając je i pisząc teraz notkę kolejny raz się rozklejam.
Znalazłam opcję pozwalającą na usunięcie bloga, ale nie wiem, czy się w tej chwili na to zdobędę.

Kasia.

Chyba muszę trochę zwolnić tempo nauki, bo na dzień przed początkiem sesji nie będę miała się czego uczyć. Tak być nie może:P Kryzys jeszcze mnie nie opuścił, ale jest już nieco lepiej.

Zapisałam się dziś na kurs prawa jazdy, bo słyszałam, że od stycznia wchodzą jakieś porąbane przepisy... Uda mi się zdać do tej pory?

Takie poranki uwielbiam!

Wyrostek został usunięty i już więcej mnie męczył nie będzie. Tylko jest mały problem. Wraz z wyrostkiem straciłam też pewność co do mojej przyszłości. Zaczęłam się zastanawiać czy dobrze zrobiłam wybierając medycynę... Bo co jeśli będę takim samym lekarzem jak ten, który nie rozpoznał tak oczywistych objawów zapalenia wyrostka? Nie chcę szkodzić swoim pacjentom poprzez stawianie złej diagnozy:(

Byle tylko wytrwać do sesji... Może do tego czasu kryzys sam minie.

Bezwyrostkowy pasztet: